POZIV NA RUMUNSKO JEDINSTVO I DOSTOJANSTVO

Na početku 2010. godine, proglašene od Svetod Sinoda za jubilarnu godinu pravoslavnog ispovedanja vere i rumunske autokefalije u Rumunskoj Patrijaršiji, a u kontekstu 125. godišnjice otkad je Rumunska Pravoslavna Crkva postala autokefalna i 85 godina od njenog uzdizaja u rang Patrijaršije, jerarsi Svetog Sinoda upućuju duševni apel svim rumunskim sveštenicima i mirjanima koji su van granica zemlje, a koji se nalaze –bez blagoslova—u drugim sestrinskim Pravoslavnim Crkvama ili u nekanonskim crkvenim strukturama, da se vrate u neposrednu zajednicu sa matičnom Crkvom, to jest pod kanosku nadležnost Svetog Sinoda Rumunske Pravoslavne Crkve.

Ispunjenje ovog desiderata predstavlja ispunjenje odredbi Statuta za organizovanje i delovanje Rumunske Pravoslavne Crkve, koji ističe činjenicu da je Rumunska Pravoslavna Crkva, crkva rumunskog naroda i obuhvata pravoslavne hrišćane u zemlji i rumunske pravoslavne hiršćane van granica zemlje (čl. 5), dok je svešteničko, kanonsko i pastoralno organizovanje rumunskih pravoslavnih vernika obezbedjeno od Svetog Sinoda Rumunske Pravoslavne Crkve (čl. 8 ). Ovaj princip je u punom skladu sa odlukom svepravoslavne predsinodske konferencije u Šambeziju – Švajcarskoj (6-13 juna 2009), koja odredjuje da svaka autokefalna Crkva ima pravo da duhovno rukovodi svoju dijasporu.

Spomenute statutarne odredbe izražavaju dužnost Rumunske Pravoslavne Crkve i počivaju na 16. kanonu Prvog Vaseljenskog Sinoda (325. godine N.E.), koji potvrdjuje princip da jednoj eprahiji nije dozvoljeno da primi pod svoju nadležnost pravoslavne sveštenike i laike, bez blagoslova Crkve (ili eparhije) kojoj ovi pripadaju.

U tom smislu, takodje napominjemo činjenicu da je proces povratka pravoslavnih sveštenika i laika raznih narodnosti matičnoj Crkvi (na primer Ruskoj Patrijaršiji i Srpskoj Patrijaršiji) već počeo pre nekog vremena i da je pokazao da je, kroz Pravoslavnu etničku medjusobnu odgovornost i solidarnost, moguće da se prevazidju istorijske okolnosti razdora, motivisane u prošlosti po političkim kriterijumima.

U današnje vreme, 20 godina posle pada Komunističkih režima u Istočnoj Evropi, kada je Rumunija članica Evropske Unije i NATO-a i pod prilikama u kojima Rumunska Pravoslavna Crkva razvija veoma dobru misiju van granica zemlje ponovnim organizovanjem i osnivanjem brojnih eprahija u celom svetu, mišljenja smo da vise nema opravdavajućih razloga da se odbija poziv Svetog Sinoda Rumunske Pravoslavne Crkve za rumunsko pravoslavno jedinstvo i zajednicu.

Verujemo da ce ovo drzanje Rumunskog Pravoslavnog preporoda i pomirenja svuda očvrsnuti i pojačati misionarsko-pastoralni, društveno-dobrotvorni i kulturalno-prosvetni rad Rumunske Pravoslavne Crkve, istovremeno učvršćujući rumunsko pravoslavno dostojanstvo, oslobadjanjem pojedinih pravoslavnih Rumuna od kompleksa „tražitelja kanonskih senki” medju tudjincima.

Žao nam je što su se zbog raznih motiva, neki od naše rumunske pravoslavne braće okrenuli drugim pravoslavnim jurisdikcijama, za vreme komunizma, medjutim ono što je bilo oprostivo u prošlosti postalo je neopravdivo i čak žalosno u sadasnjosti, to jest, otudjenje Rumuna jednih od drugih, do njihovog verskog raskola.

U uverenju da će naš poziv na rumunsko pravoslavno jedinstvo i dostojanstvo biti prihvaćen radosno i odgovorno, kao želja za bratskom zajednicom i saradnjom, poveravamo vam posebno poštovanje i očinski blagoslov.

PREDSEDNIK SVETOG SINODA RUMUNSKE PRAVOSLAVNE CRKVE

† D A N I E L

Arhiepiskop Bukurešta

Mitropolit Muntenije i Dobrudže, administrator trona Kesarije Kapadokijske i Patrijarh Rumunske Pravoslavne Crkve

zajedno sa svim članovima Svetog Sinoda